Karşımda anneannemin özel bir günde hediye ettiği çiçek. Adı tavşan kulağı. Ufak çaplı bir kendini dağıtmalar. Eşimin uyuması ne güzel denk geldi. Bazısı kurumuş bazısı tomurcuk bazısı dimdik. Ben hangisine benziyorum ortaya karışık. Bir tanesinin sapı kurumamış ama kopmuyor da hala direniyor. Onun gibiyim bu akşam. Neye sinirlendim? Yarın kar sebebiyle tatil. Ama benim yurt nöbeti var. Sabah kalkıp gideceğim yine. Evet bunun için ağlıyorum.

Bir de fonda Onur Can Özcan var ‘Yaramızda Kalsın’

Çocuk ölmüş ona mı ağlayayım, sinirlerim niye bu kadar bozuk bilmiyorum ona bir daha sinirleniyorum ona mı ağlayayım? Off çocuk mahvettin beni.

Şu sözlere bak ya:

Ansızın bir hoşça kal kurşununa

Sarılıp veda ettim bütün sokaklarına

Onunla geçinemedim.

Kokunla baş edemedim.

Hırkan ömrüme asılı hala..

Bir de dinleyin. Ama ağlarken değil. Hıçkırmamak için kendimi zor tutuyorum.

Bir de Gökhan Özcan diye bir yazar vardı. Serçe Parmağı diye bir kitabını okumuştum. Biraz da onu arayıp bulsam iyi gelir belki.

Şahsiyet dizisini bitirdik bugün. O mu beni böyle yaptı? Fena değil evet senaryo Hakan Günday yönetmen Onur Saylak. Kinyas ve Kayra’ya başlayıp bitirememiştim. Gitmedi açıkçası. Ama dizi izlenebilir.

Bu gece de böyle olsun. Şarkı, kitap, dizi. Ben Onur’la uyuyacağım.

'Güzel günlere gelince kaptan, indir buraları pek bilmem. Daha var otur sen, dediler yine biz hevesliyken. Kendi düşen ağlamaz da, kimse kendi düşmez. Nasıl gülebilir insan, şans bile yüzüne ağlarken?'

İyi geceler.